Takk elsku mamma!

Í dag klukkan 15.00 verður mamma min jarðsungin frá Garðakirkju a Álftanesi. Þvílík kjarnakona. Hún söng í kórum, starfaði með leikfélögum, var í kvennfélagi og tók þátt í alls konar tímabundnum verkefnum. Hún hafði samt alltaf tíma til að sinna fjölskyldunni. Þegar Hildur Þóra fæddist þá hafði hún uppi mikinn áróður um að barnabörnin ættu að verða fimm. Hún sagðist myndi kaupa rútu til að ferja hópinn. Barnabörnin urðu tvö og voru stelpurnar gimsteinarnir hennar ömmu sinnar. Þá hafði ég sumsé lokið því hlutverki nokkuð löngu áður. Hvern hefði grunað þegar við fórum til Ítalíu árið 2006 í tilefni sextugsafmælis hennar að tíu árum síðar væri hún ekki lengur með okkur. Þetta er enn svolítið fjarlæg hugsun. Veikindi mömmu voru mjög erfið og er líklegt að þau hafi varað mun lengur en við vissum. En undir það síðasta einangraðist hún meira og meira inni í sjálfri sér. Það var óskaplega sárt að sjá þessa lífsglöðu, fjörugu og skemmtilegu konu hverfa inn í tómið með Alzheimier sjúkdómnum. Það tók líka mikið á að sjá pabba þurfa að hálfpartinn einangra sig frá allt of mörgu vegna þess að hann þurfti að sinna mömmu. Hann hefur staðið sig eins og hetja… nei, ekki eins… hann er hetja. Margir hefðu bugast á því að þurfa að taka mikið á þessu einn – sérstaklega síðasta hálfa árið sem mamma lifði. Þetta tekur á okkur öll en það friðar okkur samt að nú sitja hún og amma einhvers staðar og hlægja hátt.

Í Morgunblaðinu í dag er minningargrein eftir mig annars vegar og dætur mínar hins vegar. Þær fylgja hér með.

***

Magnhildur GísladóttirÍ dag verður jarðarför merkustu konu sem ég hef þekkt. Hún sinnti ýmiss konar félagsmálum, var um árabil áhugaleikari og tónlistarkona. Þessi kona var líka einn af mínum allra bestu vinum. Já, mamma mín er dáin. Mikið óskaplega sem ég sakna hennar.

Það er algengt að afkvæmin séu ekki alls kostar sammála foreldrum sínum og þannig var það stundum með okkur mömmu. En það var alltaf stutt í sáttavilja hjá okkur báðum.

Það var mjög margt sem tengdi okkur mömmu  en mestu tengingarnar voru helst mikill tónlistaráhugi og mikið dálæti á Stevie Wonder. Þegar ég var fjögurra ára sagði ég henni að ég ætlaði mér að verða Stevie Wonder þegar ég yrði stór. Það hefur ekki gengið eftir að fullu.

Svo var það húmorinn. Við mamma gátum flissað eins og smástelpur yfir einhverjum endalausum fíflagangi sem við ein skildum og þá þurfti oft lítið til. Mamma hafði mikið dálæti á sjónvarpsþáttum Spaugstofunnar og tók þá marga upp á VHS spólur sem hún gat svo horft á endalaust aftur og aftur og alltaf hlegið. Einnig hélt hún mikið upp á útvarpsþættina „Úllen dúllen doff“ sem voru í Ríkisútvarpinu á áttunda áratug síðustu aldar. Þegar heilabilun var farin að gera vart við sig þá var diskurinn sem gerður var upp úr téðum útvarpsþáttum líklega það skemmtilegasta sem hún vissi. Það var mesta tengingin mín við hana síðustu vikurnar sem hún lifði. Við reyndum að tala við hana en oft svaraði hún engu. En þegar ég fór að þylja upp heilu atriðin af þessum geisladiski þá uppskar ég hlátur og bros. Það er mér dýrmætt í dag.

Mamma var áhugaleikari á yngri árum. Hún tók þátt í sýningum leikfélaganna á Hornafirði og á Akureyri. En þegar við fluttum „suður“ frá Akureyri 1977 hætti hún að leika að mestu. Hún reyndar kom fram í nokkrum skemmtiatriðum á þorrablótum Kvenfélags Bessastaðahrepps en lét leiklistina annars eiga sig. Mamma var fjölhæf, falleg og fjörug kona. Hún söng svo fallega, gat spilað á píanó og var gott betur en liðtæk með gítargarminn sinn á mannamótum. Þegar ég var barn og unglingur sungum við mikið saman við ýmis tækifæri. Þegar ég byrjaði í Menntaskólanum við Hamrahlíð lagði hún hart að mér að sækja um að ganga í kórinn þar. Ég fékk inngöngu í kórinn og síðan þá hef ég sungið í kórum og má því segja að hún beri fulla ábyrgð á áhuga mínum á kórsöng.

Elsku mamma mín. Nú er þinn smitandi dillandi hlátur þagnaður en ég kem alltaf til með að bjóða þér að senda kveðju í Óskalög sjúklinga með kærri kveðju til yfirlæknisins eins og kom fram í leikþætti í „Úllen dúllen doff“. Takk fyrir allt elsku mamma og gæddu þér nú á svamptertunni í sjeniversleginum ásamt því að spila á orgelið, þegar það er frostlaust.

***

Magnhildur GísladóttirTilhugsunin um að þú sért farin frá okkur er sár en þó er það léttir því nú þjáist þú ekki lengur. Eftir sitja margar góðar minningar sem við áttum með þér. Öll þau skipti sem við vorum í pössun eða gistum hjá þér og allar ferðirnar niður í fjöru þegar þið afi áttuð heima á Álftanesi. Þegar við spiluðum, dönsuðum og skemmtum okkur saman, allar leiksýningarnar og sinfóníutónleikarnir og svo mikið meira. Þú ítrekaðir alltaf við okkur systurnar að bursta tennurnar, borða hollt og hreyfa sig, sem okkur systrunum fannst alveg út í hött þegar við vorum litlar en skiljum betur núna.

Þú varst alltaf mikið fyrir sprell og grín, alveg fram til dauðadags. Alltaf þegar við komum í heimsókn til að „passa“ þig var plötunni „Úllen dúllen doff“ skellt á fóninn. Þú varst líka mjög mikil félagsvera.

Nú ertu komin á betri stað, eflaust ertu á kvenfélagsfundi, kóræfingu og líka komin á fullt í leikfélaginu.

Þín verður sárt saknað.

Hildur Þóra og Helga Guðný

 

Share Button